پس از پایان دروس دوره ابتدایى در سال ۱۳۲۵ شوق آموختن معارف اسلامى و علوم الهى وى را به حوزه علمیه آمل کشاند. در این حوزه، ادبیات، شرحلمعه، قوانین، شرایع، امالى شیخ صدوق و … را از محضر استادانى چون آیه الله فرسیو، آیهالله غروى، شیخ عزیزالله طبرسى، آقا ضیاء آملى، شیخ احمد اعتمادى، حاج شیخ ابوالقاسم رجایى، شیخ شعبان نورى و پدرش میرزا ابوالحسن جوادى آموخت.
در سال ۱۳۲۹ به تهران رفت و با راهنمایى آیه الله حاج شیخ محمّدتقى آملى، تحصیلات خود را در مدرسه مروى تهران ادامه داد. در آنجا رسائل و مکاسب را از محضر استادان شیخ اسماعیل جاپلقى، حاج سیّد عباس فشارکى و شیخ محمّدرضا محقّق فرا گرفت و از درس هیئت، طبیعیّات اشارات، بخشهایى از اسفار و شرح منظومه آیه الله شعرانى بهره برد. همچنین در درس تفسیر قرآن، بخشى از شرحمنظومه، بخشهاى الهیات و عرفان اشارات و مبحث نفس اسفار آیه الله الهى قمشهاى شرکت کرد و شرحفصوصالحکم را از محضر آیها لله فاضل تونى و درس خارج فقه و اصول را از محضر آیه الله محمّدتقی آملىآموخت.
در سال ۱۳۳۴ با تشویق آیه الله محمّدتقى آملى، براى تکمیل تحصیلات به حوزه علمیه قم هجرت کرد. در آنجا مدتى از درس خارج فقه آیه الله العظمى بروجردى استفاده کرد و بیش از دوازده سال در درس خارج فقه آیه الله محقّق داماد و حدود هفت سال در درس خارج اصول حضرت امامخمینى «ره» حضور یافت. وى همچنین حدود پنجسال در درس خارج آیه الله میرزا هاشم آملى شرکت کرد. امّا به دلیل علاقه وافر به علوم عقلى و قرآنى، از همان ابتداى ورود به قم رابطه علمى خود را با فیلسوف و مفسّر بزرگ قرن، علامه طباطبایى آغاز کرد که این ارتباط تا آخرین لحظات عمر پُربرکت آن بزرگوار ادامه یافت. برخى از دروسى که از محضر ایشان آموخت، عبارت است از: بخشهاى نفس و معاد اسفار، درس خارج اسفار، الهیّات و برهان شفا، تمهیدالقواعد، علم حدیث، تفسیر قرآن کریم، شرح اشعار حافظ، تطبیق فلسفه شرق و غرب وبررسی فلسفه های مادی.
پس از اتمام تحصیلات، فعالیتهاى ایشان بر تدریس و نشر معارف الهى متمرکز گردید و در سطوح و دورههاى مختلف، شرحاشارات، شرحتجرید، شرحمنظومه، شواهدالربوبیّه، التحصیل، شفا، دوره کامل اسفار، تمهیدالقواعد، شرحفصوصالحکم، مصباحالأنس، درس خارج فقه، تفسیر موضوعى قرآن، تفسیر ترتیبى قرآن را تدریس نمود. اکنون نیز درسهاى تفسیر قرآن، خارج فقه و خارج اسفار ایشان ادامه دارد.
